Help, een kinderrekening: wat zijn de risico’s?

Help, een kinderrekening: wat zijn de risico’s?

Steeds vaker zie ik ze langskomen: ouderschapsplannen waarin een kinderrekening is opgenomen. Vaak opgesteld door mediators, vanuit de beste bedoelingen. Transparantie, gelijkwaardigheid, samen verantwoordelijkheid dragen.
Op papier klinkt het mooi. In de praktijk eindigt het opvallend vaak….bij mij op kantoor.

Financiële verwevenheid na een scheiding                                                                                     

Laat ik beginnen met een simpele observatie: mensen gaan niet voor niets uit elkaar.

Een scheiding of verbreking samenleving betekent in vrijwel alle gevallen ook het einde van financiële verwevenheid. Dat is niet alleen logisch, maar ook juridisch verankerd in de systematiek van het alimentatierecht. De ene ouder betaalt, de andere ouder ontvangt. Duidelijk, controleerbaar en belangrijker rechtens afdwingbaar. De Werkgroep Alimentatienormen sluit daar niet voor niets bij aan.

Het uitgangspunt is helder: gescheiden vermogens, duidelijke rollen.

De kinderrekening doet precies het tegenovergestelde. De illusie van controle. De gedachte achter de kinderrekening is vaak dat beide ouders inzicht houden in de kosten van de kinderen. Dat klinkt aantrekkelijk, maar in de praktijk betekent dit:
•    meekijken; 
•    beoordelen; 
•    becommentariëren. 

En precies daar gaat het mis. Wat begint als “transparantie”, eindigt in discussies over:
•    kleding; 
•    sport; 
•    schoolkosten; 
•    en uiteindelijk: vertrouwen. 

Een kinderrekening creëert geen rust. Het creëert een podium voor conflict.

De harde realiteit: het werkt vaak niet

De rechtspraak is inmiddels duidelijk. Wanneer één van de ouders zegt: “dit werkt niet meer”, dan is het vaak einde verhaal. Zo oordeelde de rechtbank Midden-Nederland dat wanneer de kinderrekening leidt tot conflict en niet (meer) naar tevredenheid van beide ouders functioneert, wordt teruggevallen op de wettelijke systematiek: betaling van kinderalimentatie aan de andere ouder. 

Sterker nog: als één ouder niet meer wil meewerken, kan het gebruik van een kinderrekening simpelweg niet worden afgedwongen. 

Nog een probleem: niet afdwingbaar

En dan het punt dat vaak volledig over het hoofd wordt gezien. Een bijdrage op een kinderrekening is juridisch niet afdwingbaar.

Geen wettelijke basis betekent:
•    geen LBIO; 
•    geen eenvoudige incasso; 
•    geen duidelijke executiemogelijkheden. 

Dit is geen detail. Dit is het verschil tussen een afspraak en een recht.

Het grootste misverstand is dat een kinderrekening “eerlijker” zou zijn, maar eerlijkheid zit niet in controle. Eerlijkheid zit in duidelijkheid.

De wet gaat uit van vertrouwen: de ene ouder betaalt en de andere ouder zorgt voor het kind. En ja, dat betekent dat je moet accepteren dat je niet overal zicht op hebt. Dat is geen zwakte van het systeem. Dat is de kern ervan.

Mijn advies

Overweeg je een kinderrekening? Denk dan goed na over het volgende:
•    Wil je financiële verwevenheid na een scheiding? 
•    Is er écht voldoende vertrouwen? 
•    Wat gebeurt er als één van jullie stopt? 
•    En: wil je een systeem dat juridisch niet afdwingbaar is? 

De realiteit is simpel, de kinderrekening werkt alleen als alles goed gaat en is juist waardeloos als het misgaat. En laat dat nou precies het moment zijn waarop je hem nodig hebt.

De kinderrekening is een mooi idee, maar het is een oplossing voor ouders die geen probleem hebben.
En die zie ik zelden.